اين روزها و شبها بار ديگر ياد اميرالمومنين زبانها و گوشهاي بسياري را معطر ميكند و در و ديوار كشورمان به ياد و نام آن حضرت مزين مي شود.
جمله معروف «فزت و رب الكعبه» حضرت علي (عليه السلام) هنگام ضربت خوردن به وسيله «اشقي الآخرين» بر بسياري از نمادهاي عزا به چشم ميآيد. جمله اي كه بيانگر اوج غربت حاكم جامعه اسلامي و مظلوميت امام معصومي است كه از دست مردم روزگارش بستوه آمده است.
اما در غوغاي اين تبليغات خيلي خوب است اگر بتوان عمقي بيشتر به معرفت خود نسبت به حضرت بدهيم.
چند سال پيش حضرت آيت الله جوادي آملي در يكي از شبهاي قدر نكته جالبي در مورد حضرت امير (عليه السلام) در مسجد اعظم قم بيان كردند كه ذكر دوباره آن براي بسياري مفيد است.
آيت الله جوادي آملي ميفرمودند براي بيان مقام حضرت علي (عليه السلام) جمله «فزت و رب الكعبه» نماد شايسته اي نيست؛ چرا كه ياران مخلص آن حضرت پيش از ايشان و بعد از ايشان نيز چنين جملهاي بر زبان آورده بودند و آوردند. بلكه براي بيان جايگاه ويژه حضرت امير (عليه السلام) بايد جمله «سلوني قبل ان تفقدوني» ايشان را برجسته كرد. هيچ كس ديگري چنين ادعايي را براي پرسش از علوم گوناگون و در هر زمينه اي مطرح نكرد مگر آنكه مفتضح تو رسوا شد. اين جمله بيانگر يكي از ويژگي هايي است كه علي را شايسته جانشيني پيامبر اعظم (صلي الله عليه و آله) ميكرد.
آري و اين روزها نه بر ضربت شمشير بر فرق علي بايد گريست و نه بر شهادتي كه آرزوي امير مومنان بود. بلكه بايد بر مظلوميت مردي گريست كه وقتي سرچشمه علم لدني اش را بر مردم زمانش عرضه داشت و نداي «سلوني قبل از تفقدوني» سر داد، ابلهي از او شمار موهاي روييده بر صورتش را پرسيد.
تاریخ:1389/6/11
نام و نام خانوادگی: پست الکترونیک: وبلاگ / وبسایت: متن نظر:
پست الکترونیک:
وبلاگ / وبسایت:
متن نظر: