 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
|||||
حياط خلوتي به كوچكي وبلاگ، به ژرفاي اينترنتيك نفر طلبه هم مثل ما كودكي اي داشته است كه با داستان هاي حسني آميخته بوده است. مثل انسانهاي ديگر عاشق مي شود، با خدا راز و نياز مي كند، خود را يك دهه شصتي مي داند و مي نويسد: « ما دهه شصتی هستیم با تمام خصوصیات دهه شصتی ها فقط طلبه ایم! همین. فقط عنوانی ما را جدامیکند شاید هم لباسی والبته که طلبه باید بین مردم باشد اما.»
وقتي با حاج آقا، همان پيش نماز مسجدشان روبرو مي شد، سعي مي كرد مودب تر به نظر برسد. با آن كه سن و سال حاج آقا نمي خورد كه بالاتر از او باشد.
با بچه هاي محل كه عضو بسيج مسجد بودند، تصميم گرفتند تا كمي به روزتر فعاليت كنند. يك وبلاگي براي پايگاه بسيج مسجدشان راه بيندازند. با حاج آقا صحبت كردند و نظر او را جويا شدند. او هم استقبال كرد.
حاجي حالا ديگر خود يك بلاگر است. چه كسي فكر مي كرد كه حاج آقا اين همه فكرها و ايده هايي دارد كه همه را پاي منبر نمي گويد.
حالا علم و حرف حاجي تنها به يك منبر و يك محل خلاصه نمي شود، بلكه ابزار خود جوانان امروزي را دارد و مي نويسد.
پديده وبلاگ نويسي طلبه ها، نشان از رويكرد نوين آنها به عرصه هاي جديد جوانان است. فضاي اينترنت اين قابليت را فراهم كرده است كه با كم ترين هزينه بتوان بزرگترين ايده ها را به اشتراك نهاد.
علاوه بر فروم ها، ياهو گروپ ها و شبكه هاي اجتماعي، مي توان وبلاگ نويسي را يكي از ابتدايي ترين اشكال حضور در فضاي مجازي تلقي كرد كه البته نمي تواند امكانات وسيع يك شبكه اجتماعي را براي يك بلاگر فراهم سازد، اما جايي است براي بيان عقيده و احساسات و اينكه من چه مي انديشم و چه تجربياتي داشته ام.
«يك نفر طلبه»، وبلاگ سيد مجتبي پيموده است، كه احساسات و تجربيات خود را در اين صفحه مجازي مي نگارد.
بنا بر گفته خودش روزگاري نوشته هايش را در چاه مدرسه شان مي ريخته است و حالا اينجا.
اما چاهي كه اينجا براي خود كنده است، مثل چاه مدرسه نيست كه نه مخاطبي داشته باشد و نه آنكه پرشدني باشد.
اينجا رهگذران و مخاطباني دارد كه برايشان در نگاه اول جالب است كه بدانند دغدغه هاي روزمره يك طلبه چه چيزها مي تواند باشد.
يك نفر طلبه هم مثل ما كودكي اي داشته است كه با داستان هاي حسني آميخته بوده است. مثل انسانهاي ديگر عاشق مي شود، با خدا راز و نياز مي كند، خود را يك دهه شصتي مي داند و مي نويسد: « ما دهه شصتی هستیم با تمام خصوصیات دهه شصتی ها فقط طلبه ایم! همین. فقط عنوانی ما را جدامیکند شاید هم لباسی والبته که طلبه باید بین مردم باشد اما.»
يك نفر طلبه، با لباسي از ما جدا شده اما خانه اش همين يك كليكي وبلاگ ماست، او هم انساني است كه اينجا حياط خلوتي دارد. از آن حرفهايي كه پاي هيچ منبري يافت نمي شود. آن حرفها و حديث هايي كه اگر بشنوي انسانيت را بيشتر از يك طلبگي كه با آن به قضاوت مي نشيني ارجحيت مي دهي.
لوگوي يك نفر طلبه، سراسر اميد است. طلبه اي كه بر روي كوهي به سمت خورشيد بالا مي رود.
اين فضا را خوب شناخته است و دوستاني از طيف هاي مختلف فكري در لينك هايش جمع كرده است. و نسبت به وبلاگ هاي ديگر بازديد بالايي دارد. اين را از كامنت هايي كه براي هر پستش مي گذارند مي توانيد دريابيد.
شما هم از امروز دعوتيد تا به يك نفر طلبه سر بزنيد. مطمئن باشد مهمان نواز است مانند همه ايراني ها.
اينجا نه فونت و عكس هايش شما را خسته مي كند نه لحن شيرين سخنان سيد مجتبي. با اينترنت دايال آپ هم به خوبي بالا مي آيد . پس تعلل نكنيد و اينجا را كليك كنيد.
با بچه هاي محل كه عضو بسيج مسجد بودند، تصميم گرفتند تا كمي به روزتر فعاليت كنند. يك وبلاگي براي پايگاه بسيج مسجدشان راه بيندازند. با حاج آقا صحبت كردند و نظر او را جويا شدند. او هم استقبال كرد.
حاجي حالا ديگر خود يك بلاگر است. چه كسي فكر مي كرد كه حاج آقا اين همه فكرها و ايده هايي دارد كه همه را پاي منبر نمي گويد.
حالا علم و حرف حاجي تنها به يك منبر و يك محل خلاصه نمي شود، بلكه ابزار خود جوانان امروزي را دارد و مي نويسد.
پديده وبلاگ نويسي طلبه ها، نشان از رويكرد نوين آنها به عرصه هاي جديد جوانان است. فضاي اينترنت اين قابليت را فراهم كرده است كه با كم ترين هزينه بتوان بزرگترين ايده ها را به اشتراك نهاد.
علاوه بر فروم ها، ياهو گروپ ها و شبكه هاي اجتماعي، مي توان وبلاگ نويسي را يكي از ابتدايي ترين اشكال حضور در فضاي مجازي تلقي كرد كه البته نمي تواند امكانات وسيع يك شبكه اجتماعي را براي يك بلاگر فراهم سازد، اما جايي است براي بيان عقيده و احساسات و اينكه من چه مي انديشم و چه تجربياتي داشته ام.
«يك نفر طلبه»، وبلاگ سيد مجتبي پيموده است، كه احساسات و تجربيات خود را در اين صفحه مجازي مي نگارد.
بنا بر گفته خودش روزگاري نوشته هايش را در چاه مدرسه شان مي ريخته است و حالا اينجا.
اما چاهي كه اينجا براي خود كنده است، مثل چاه مدرسه نيست كه نه مخاطبي داشته باشد و نه آنكه پرشدني باشد.
اينجا رهگذران و مخاطباني دارد كه برايشان در نگاه اول جالب است كه بدانند دغدغه هاي روزمره يك طلبه چه چيزها مي تواند باشد.
يك نفر طلبه هم مثل ما كودكي اي داشته است كه با داستان هاي حسني آميخته بوده است. مثل انسانهاي ديگر عاشق مي شود، با خدا راز و نياز مي كند، خود را يك دهه شصتي مي داند و مي نويسد: « ما دهه شصتی هستیم با تمام خصوصیات دهه شصتی ها فقط طلبه ایم! همین. فقط عنوانی ما را جدامیکند شاید هم لباسی والبته که طلبه باید بین مردم باشد اما.»
يك نفر طلبه، با لباسي از ما جدا شده اما خانه اش همين يك كليكي وبلاگ ماست، او هم انساني است كه اينجا حياط خلوتي دارد. از آن حرفهايي كه پاي هيچ منبري يافت نمي شود. آن حرفها و حديث هايي كه اگر بشنوي انسانيت را بيشتر از يك طلبگي كه با آن به قضاوت مي نشيني ارجحيت مي دهي.
لوگوي يك نفر طلبه، سراسر اميد است. طلبه اي كه بر روي كوهي به سمت خورشيد بالا مي رود.
اين فضا را خوب شناخته است و دوستاني از طيف هاي مختلف فكري در لينك هايش جمع كرده است. و نسبت به وبلاگ هاي ديگر بازديد بالايي دارد. اين را از كامنت هايي كه براي هر پستش مي گذارند مي توانيد دريابيد.
شما هم از امروز دعوتيد تا به يك نفر طلبه سر بزنيد. مطمئن باشد مهمان نواز است مانند همه ايراني ها.
اينجا نه فونت و عكس هايش شما را خسته مي كند نه لحن شيرين سخنان سيد مجتبي. با اينترنت دايال آپ هم به خوبي بالا مي آيد . پس تعلل نكنيد و اينجا را كليك كنيد.
تاریخ:1388/11/29
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
